trainerteam6

Rode knop

Tue, 15 Nov 2022 19:12:20 GMT

"Ik vond het een hele goede wedstrijd. Ik ook. Ik vond het ook een heeeele goede wedstrijd."

De jongens van 13-2 zitten achterin de auto en duiden de zojuist gespeelde wedstrijd. De gevraagde positieve benadering sinds onze vorige wedstrijd is duidelijk in de overdrive terecht gekomen. Liever cynisme dan godsgeklaag. We zijn zojuist met ‘veel - nul’ afgedroogd door Woudenberg.

Het is erg vroeg verzamelen vanochtend. De winkels zijn nog gesloten. Toch verzamelen op het Biltse NS station meerdere voetbal en hockeyteams voor hun uitwedstrijden elders in de provincie.

De sportieve diaspora brengt ons via enkele N-wegen en uiteindelijk een hele lange sloot op sportpark De Grift in Woudenberg. Een sportpark met echte grasvelden. Nat en koud, vinden onze jongens. Het vroor vannacht op dit stukje biblebelt, verklappen de lange grassprieten. Al bij het warmlopen raken onze schoenen zompig. Incluis die van de trainers. De opkomende en knaloranje zon compenseert veel van het ongemak.

En dan de wedstrijd. Woudenberg speelt erg goed. Zij eisen daar waar mogelijk de bal op. Winnen de slag op het middenveld. Hun gevaarlijke vleugelaanvallers frustreren onze backs. Scoren gemakkelijk. Krijgen terecht een penalty.

Onze passes bereiken zelden een medespeler. Het lijkt wel alsof de bal aan het lange natte gras plakt wanneer wij haar overspelen.

Sebastiaan en ik buigen ons over de mogelijke interventies. Tevergeefs. Onze interventies maken geen verschil. Zeer frustrerend voor iedereen met een FC Dos hart.

Bij rust staat het al 4-0. De stemming onder onze jongens is nog verdeeld. De moeder van James heeft twee verhoudbakken vol vers fruit meegebracht voor ons.

De tweede helft geeft helaas hetzelfde spelbeeld. De score loopt op. Zo ook onze frustratie.

Trainer je moet echt wat veranderen, zegt de wisselspeler vanuit de dug-out achter me.

Goed idee jongen. Wat stel je voor?

Je moet een beloning beloven.

Wat dan?

Dat we naar de Mac gaan!

Heb je nog een ander advies?

Nee.

Onderwijl bewaakt de vader van Jop in de rol van grensrechter onze buitenspelval. Het helpt ons ook al niet. Helaas voor hem, heeft hij ook nog de natste schoenen van alle meegereisde ouders.

Na een paar halve FC DOS kansen en nog een paar tegengoals, is onze frustratie nog meer toegenomen. De tackels worden gemener. Een paar Woudenbergse jongens herkennen bij ons een paar ‘rode knoppen’ en weten deze geraffineerd in te drukken. Waneer de hoogopgelopen emoties - onzerzijds - de overhand krijgen, stappen zowel de trainers van Woudenberg als ik het veld in om de kemphanen uit elkaar te halen. De scheidsrechter besluit tot een 5 minuten-schorsing. Mijn opgewonden pupil geeft aan het veld niet te zullen verlaten. Ik voel niets voor een machtsstrijd, omdat ik inschat deze niet te kunnen winnen. Dit deel ik met de scheidsrechter en de andere trainers. Waarop de scheidsrechter voorstelt de resterende 6 minuten in te korten tot 1 minuut. De wedstrijd gaat verder. Na 30 seconden maakt de scheidsrechter een vroegtijdig een einde aan de wedstrijd. Gelukkig maar want in Woudenberg valt voor ons niets meer te halen.

We hadden vandaag een grote off-day. De meegereisde support kunnen hun geld terugkrijgen via

benikhiervoorzovroegmijnbeduitgekomen@dfcdos.nl

In de auto - op de terugweg - ruikt het heerlijk naar gras en (minder heerlijk) naar puberzweet. Na hun korte wedstrijdduiding, grijpen de jongens naar hun smartphone om te gamen en ze zingen wat mee met de radio. Zij hebben het gezellig.

En gelukkig is het vandaag met de intocht van Sinterklaas ook nog goed gekomen.

What a glorious day !

Maandag weer lekker trainen.

TeLaat

Tue, 11 Oct 2022 15:17:41 GMT

Komt er nog een scheidsrechter?

“Komt er nog een scheidsrechter?”, vraagt de coach van Bunnik O13-1.

Ietwat te laat komt een adolescente scheidsrechter in casual kleding het veld op lopen. Achteloos gooit hij zijn jas in onze dug-out. Het kan mijn verbeelding zijn, maar het lijkt alsof er een alcoholluchtje om hem heen hangt. “Hebben jullie wat water voor mij?”

Thuis tegen Bunnik. Niet te vroeg deze keer. De zon is al een tijdje op en schijnt fel wanneer we aan de warming up beginnen.

“We zijn te laat he?!”, stelt de grensrechter van dienst (Harold; vader van Pim) wanneer hij met zoon het veld oploopt. Een wisselbeurt voor de te laatkomers is onze regel. Echter ze is vandaag is geen logische gevolgtrekking, omdat onze enige wisselspeler zich überhaupt nog niet heeft gemeld op het sportcomplex of de appgroep.

Bunnik won dit seizoen in de tweede klasse haar wedstrijden met dubbele cijfers. Zelfs na hun tussentijdse promotie naar onze poule, blijven ze winnen. Wij (O13-2) missen vandaag sterke spelers Bian en Thom, omdat zij met de 13-1 spelen vandaag. Thijs en Arjan van de 13-3 spelen met ons mee vandaag.

Mijn co-trainer Sebastiaan begeleidt de intensieve warming up, om iedereen al scherp krijgen voor de aftrap. Harold vertelt nog even snel aan de jongens hoe te dealen met de Bunnikse keeper, die nu al de imponerende lengte heeft van een gemiddelde Nederlandse man.

Bunnik schiet uit de startblokken en hun rechtsbuiten slalomt zich al direct een weg naar ons strafschopgebied. Geen echte kans, maar dit meisje geeft al meteen haar visitekaartje af. “Jessie heet ze. Daar gaan we nog veel van horen”, besluit Sebastiaan.

Schuldbewust komt onze wisselspeler halverwege het eerste bedrijf het sportpark opdraven. “Goed dat je er bent, jongen! Volgende keer op tijd vertrekken.”

Onderkant lat. Daar komen we goed weg. Niet lang daarna vallen de 1-0 en de 2-0 voor de geel-blauwen. Ze spelen sneller voetbal dan wij. Wij komen telkens net iets te laat.

“Scheids het is buitenspel”, roept grensrechter Harold. “Scheids .. buitenspel... schei-eids buitenspel.... HEY SCHEIDS, het was daarstraks buitenspel!”

“Ow ... fie-iet” fluit de scheids. Dit kolderieke tafereeltje zal zich nog een paar keer herhalen.

Lekker fruit van Anton voor de jongens en koffie voor de trainers van teammanager Rolf bij aanvang van de rust. Twee minuten later trakteert ook de vader van de telaatkomer op koffie. Zo zoon .. zo vader, in dit geval.

In de tweede helft hebben we eindelijk wat gif in ons spel. De Bunnikse machine loopt er een stuk stroever door. We slagen er in om hun lange sluitpost op de proef te stellen en 2 keer te verschalken. Met een 3-2 achterstand en met hoop op een goed resultaat gaan we slotfase in.

Wanneer de 4-2 valt komt er nog meer gif in ons spel. Helaas niet alleen gericht op de tegenstanders. Een geagiteerde Tylo geeft Anton op zijn flikker. Anton geeft de onvrede door aan Faas. Alledrie zullen ze geen enkele bal nog lekker raken. Door ons onderling gemopper ontregelen we nu ook ons eigen spel.

Vijf minuten te laat, blaast de scheidsrechter de wedstrijd ten einde. We hebben het aan de overtuigingskracht van de Bunnikse grensrechter te danken, dat we nu (zaterdagavond) niet nog steeds aan het voetballen zijn.

Wat betreft hét thema van deze voetbalochtend nog een toegift:

"Voetbal is simpel: je bent op tijd of je bent te laat. Als je te laat bent, moet je eerder vertrekken."

Waardering vrijwilligerswerk

Thu, 04 Aug 2022 14:06:03 GMT

Een jaar lang boetseren aan sociale vaardigheden

Het moment, waarvan je wist dat ze ooit zou komen. Het is maandagavond, begin juni. Team 12-6 komt voor de allerlaatste keer samen. De jongens, vergezeld van sportief geklede vaders en moeders, luisteren aandachtiger dan ooit naar Sebastiaan en mij. Vandaag sluiten we ons seizoen af met een wedstrijd tegen de ouders. Het was een mooi jaar met een interessant groepsproces. Sebastiaan en ik zijn blij dat het seizoen erop zit. We zijn moe.

De eerste training verliep al anders dan gepast bij een kennismaking van een nieuwe groep. Ze was gepland net voor de zomervakantie. Sebastiaan en ik hadden de training goed voorbereid. De opwarmoefening had Seb afgekeken van het Nederlands mannenelftal. Zijn uitleg wordt verstoord door de rossige Joris: “Waarom zou je een training van het Nederlands elftal kijken?”. “De volgende oefening is een dribbeloefening", leg ik uit. “Wat saahaai!”, zegt Edo met een zucht.” Alsof hij nog niet duidelijk genoeg was, herhaalt hij zijn gezucht gedurende de oefening; Voorafgaand aan het afsluitende partijtje vragen we de spelers op welke positie ze vorige seizoen speelden. Acht van de tien spelers vindt zichzelf vooral een spits. Gelukkig identificeren zich ook een verdediger en een keeper. De hoogimpulsieve adhd-er Gabriel ontregelt eigenlijk de gehele training. Tijdens alle onze instructies voert hij parallelle gesprekken met teamgenoten. Al bij zijn luidruchtige aankomst op de training vertelt Gabriel aan zijn nieuwe teamgenoten, dat hij eigenlijk in een hoger team thuishoort. Hetgeen zijn mantra blijkt op alle volgende trainingen. Op diezelfde volgende trainingen saboteren Edo en Joris het teamproces door zich te verstoppen in de bosjes tijdens de opwarmoefeningen. Navraag bij hun vorig-seizoen-trainer Willem ‘hoe om te gaan met hun negatief gedrag levert’ weinig op. “Geen idee, ik werd er gek van”, aldus de trainer. Eveneens zijn suggesties voor de omgang met de stuiterende Gabriel onvindbaar op de club. Na afloop van de kennismakingstraining deelt een geagiteerde vader met mij dat die ‘irritante adhd-er’ en zijn zoon twee seizoenen geleden al teamgenoten waren en elkaar destijds het leven zuur maakten. Later deze week ontvang ik nog enkele waarschuwende appjes van de verontruste vader. De zoon zat vorig jaar al bij Seb en mij in het team en lag daar ook periodiek in de clinch met verschillende medespelers.

Sebastiaan en ik zullen dit seizoen al onze pedagogische registers open moeten trekken om fijn team te smeden van deze bijzondere verzameling elfjarigen. Teambuilding hoe doe je dat?

Op twee moeders na - ‘vanmorgen mijn enkel verzwikt’ én ‘dit weekend door mijn rug gegaan’- en twee vaders na - ‘ik doe echt niet mee’ én ‘ik heb tennisles’, is er een hoge opkomst voor de ouder-kind wedstrijd.

Pre-puber Matthijs schaamt zich voor zijn vader, die jolig en druk pratend in een AZ-shirt op het het veld staat. Het Frisia-shirt stamt nog uit de tijd dat de club als eerstedivisionist in de Alkmaarderhout speelde. Ik wed dat het shirt toen nog wat losser om zijn buik zat.

De moeder van Gilles, die meespeelt dankzij wekenlang lobbywerk van de trainers ‘ik kan écht niet voetballen hahahaha’, krijgt de slappe lach wanneer een bal in haar buurt komt.

Vader van Taeke speelde ooit tophockey en blijkt ook deze wedstrijd nog over briljante steekpasses te beschikken. Bloedserieus verdeelt hij het spel.

De moeder van Wouter - ze is wedstrijdklimmer, mountainbiker en hardloper - speelt bikkelhard. Ze schuwt geen enkel duel. Het mag een wonder heten dat ze geen blessures veroorzaakt.

Het scoreverloop gaat redelijk gelijk op en is vijf minuten voor het einde in het voordeel van de ouders. Een Hollywood-scenario zou een overwinning voor de jongens zijn. Hun eerste overwinning sinds de promotie naar de derde klasse in januari. Aangezien ik zowel de spelbegeleider als de keeper ben, heb ik veel invloed op de ontknoping. Ik blunder zo onopvallend mogelijk. Echter het team - met de acht spitsen - faalt jammerlijk in het tussen de palen richten van hun schoten. Op mijn beurt, belanden mijn uitworpen haast obligaat in de voeten van een wannabe-spits.

Teambuilding hoe doe je dat?

We kiezen voor het stimuleren van de ouderbetrokkenheid: Wouters moeder reageert positief op onze verzonnen vacature van logistiek manager; zij regelt met de ouders dat zij om de beurt spelbegeleider bij thuiswedstrijden zijn; ik laat mijn auto thuis bij uitwedstrijden, zodat er sowieso ouders beurtelings meegaan naar uitwedstrijden; ouders verzorgen om beurten team-fruit tijdens de rustpauzes; en als supersmeermiddel trakteren we alle ouders op een ludieke Whatsapp-wedstrijdverslagen, waarin we de nadruk leggen de nadruk op een random randzaak van de betreffende zaterdagochtend.

Teambuilding hoe doe je dat?

We kiezen voor het delen van onze verantwoordelijkheid met de jongens: beurtelings bedenkt en begeleidt een speler de warming-up van de woensdagtraining; beurtelings mag een speler de wedstrijdaanvoerder zijn; de aanvoerder roept het team bijeen voor de wedstrijdbespreking in een scrumkring en initieert de groepsyell.

Teambuilding hoe doe je dat?

We kiezen voor interessante trainingsstof. Seb en ik volgen een avondcursus bij de KNVB. We komen nimmer te laat voor de trainingen en zorgen dat al het materiaal al op het veld staat, zodra de jongens op de club komen. We zijn altijd met z’n tweeën. Wanneer één van ons niet kan, is er altijd wel een ouder bereid om hulptrainer te zijn.

Teambuilding hoe de je dat?

We kiezen ervoor om positief te coachen en de jongens te stimuleren zelf na te laten denken over wat er goed gaat en wat er beter kan (geleerd op de KNVB cursus. Dit blijkt in de praktijk toch moeilijker gedaan dan gedacht. Soms lijken Seb en ik meer op wedstrijdverslaggevers dan op een rustige coach.

Teambuilding hoe doe je dat?

Met veel ‘trial en error’ geven we al het bovenstaande vorm. Onze tussentijdse reflecties variëren van 'na dit seizoen stop ik ermee' tot 'wat is het toch geweldig om trainer te zijn'.

Een houdbaar schot belandt via mijn been over de doellijn. Net achter de doellijn pak ik de bal in mijn handen. Met enig gevoel voor theater stel ik vast dat het geen goal is. De jongens protesteren. Omdat ik ook de spelbegeleider van dienst ben, gaan de jongens bij mij in protest. Ik stel voor het besluit in handen te leggen bij de door-mijn-rug-gegaan moeder, die naast mijn doel staat en fanatiek meeleeft met het jongensteam. Ik reken erop dat ze het doelpunt goedkeurt. Tot mijn verbazing stelt ze dat de bal niet voor de volle honderd procent over de lijn is geweest en dat de er dus geen sprake is van een goal. Keeperbal?! Nu hebben de jongens nog maar een minuut om hun laatste kans op een overwinning sinds januari uit het vuur te slepen. Express verpest ik de keeperbal en laat vervolgens het schot uit de tegenaanval, na een fopduik, tergend langzaam over onze doellijn rollen. De jongens schreeuwen het uit van geluk. Ze hebben hun vader of moeder verslagen.

Na circa 720 trainer en coachuren; 360 keer een voetbal oppompen; 30 keer een vroege zaterdagochtendwekker; evenzoveel wedstrijdverslagen; 9 hele boze Whatssappberichtjes van een vader over de nieuwe teamindeling van zijn zoon; 6 oudergesprekjes over storend gedrag van zoonlief; 2 verkennende Whatssappberichtjes van een teleurgestelde vader over de nieuwe teamindeling van zijn zoon; en 1 deëscalerende interventie tussen een spelbegeleidende vader en furieuze tegenpartij-trainer, stellen Sebastiaan en ik vast dat we dit seizoen knap werk hebben geleverd. De opkomst tijdens de trainingen was opvallend hoog (incluis maatjes Edo en Joris). We hebben veel gelachen met elkaar. Soms schuurde het; begrepen we elkaar niet; hadden we korte lontjes na een vermoeiende werkdag of schooldag; werd er gezucht over een saaie trainingsoefening; werd er op zaterdagen gemopperd over het verplicht verdediger zijn. Er was ruimte voor flink ruziemaken met elkaar. Soms grepen we streng in (bij schelden of expres op elkaars enkels schoppen tijdens partijtjes) en steeds vaker corrigeerden de jongens elkaar. We werden winterkampioen in de vierde klasse. Dit was toen zeer heuglijk. Als we onze KNVB cursusleider mogen geloven is een kampioenschap juist het minst relevant. Hij stelde dat kinderen 70% van hun sociale vaardigheden ontwikkelen op sportverenigingen. Ik mag dit graag geloven.

“Een applaus voor de trainers!”, roept de vader van Taco, na afloop van de ouder-kindwedstrijd . Een fijn applaus daalt op Sebastiaan en mij neer, waarna de vaders en moeders met kind haastig de club verlaten, op weg naar een andere verplichting.

Ik leg mijn arm op Sebastiaans schouders en complimenteer hem met ons werk dit seizoen.

“Heb jij zojuist ook een restaurantbon en een saunapakket gekregen?”, vraagt hij cynisch.

Ondanks onze legen handen, vertrek ik met een tevreden gevoel naar huis.

Een intensief seizoen - met een mooi groepsproces vol persoonlijke leermomenten met de jongens en hun ouders - zit erop.

“Hebben jullie helemaal niets gekregen?, zegt mijn vrouw verbaasd wanneer ik haar vertel over de leuke afscheidsavond.

“Na alles wat jullie hebben gedaan dit jaar?”

Ik wankel, maar antwoord haar resoluut; “Een geslaagd teamproces is voor mij de best mogelijke beloning.”

Een restaurantbon ....... ook leuk!

Hey scheids.. zijn de spelregels soms veranderd?

Mon, 04 Apr 2022 14:49:53 GMT

This is a subtitle for your new post

‘Hey scheids, zijn de spelregels soms veranderd?’, briest de Overvechtse trainer richting de spelbegeleider.

Zaterdag 2 april. Het is winterkoud vanochtend op de club. Veld 3 is - door sneeuw en ijs - onbespeelbaar en de geplande wedstrijden aldaar afgelast. Wij spelen op veld 2. Dankzij twee bestuursleden kunnen wij wel spelen. Beide heren zijn al voor dag en dauw opgestaan en met hun sneeuwschuivers onder de snelbinders naar de club gekomen.

Wanneer co-trainer Sebastiaan zijn midlife-lijf nog even lekker omdraait in zijn warme bedje - na een spontane nacht in Tivoli - staan er twee teams en hun coaches rillend van de kou op het veld.

Met VVJ hebben we wederom een Overvechtse tegenstander. Hun sympathieke trainer zegt voor het eerst bij FC Dos te zijn. Hij is onder de indruk van de vele bomen die hij onderweg tegenkwam en van de sauzenfabriek naast het sportcomplex. ‘Mijn zoon is dol op curry, dit zal hij leuk vinden!’.

Onze energieke ‘team-yell’ zet ons op scherp. Met een flitsende start zetten we VVJ direct op 1-0 achterstand. Tot grote verrassing van iedereen. De ranglijst voorspelde een lastige match voor ons. Wij staan helemaal onderaan en Overvecht op de eerste plek. Dit geeft ons zelfvertrouwen.

Helaas conformeert het spelbeeld zich daarna aan de ranglijst. Met mooi combinatiespel worden we onder grote druk gezet, overlopen en overspoeld met tegengoals. Onze verdediging moet stevig aan de bak en zet soms oneigenlijke interventies in. De spelbegeleider Bas - vader van Sem - is ons goed gezind. Nog voor de rust ontsnappen we aan twee penalty’s. De meegereisde supporters schreeuwen hun ongenoegen over de keuzes die Bas maakt.

In de rust komt de geagiteerde Overvechtse trainer verhaal halen bij de scheids. Zijn sympathieke houding van voor de match is geheel verdwenen. ‘Hey scheids, zijn de spelregels soms veranderd?’.

Ik begrijp niet waarom hij zo druk maakt. Zijn team staat inmiddels met 6-1 voor en beide teams zijn relaxed met elkaar. Ik stap tussenbeide en probeer op een rustige wijze de trainer tot enige vorm van relativering te brengen.

Het lukt me niet. Mijn stap tussenbeide lokt een reactie uit bij een meegereisde vader van de uit-club. Hij stapt om mij af en stelt zijn trainer gelijk heeft, omdat de spelbegeleider grote fouten maakt. Alle oogjes op het veld zijn nu op ons vieren gericht. Het mantra dat ik repeterend inbreng is, dat wij als trainers en omstanders goed voorbeeldgedrag moeten laten zien aan de kinderen. De uit-vader is het met me eens, maar stelt dat dit minder belangrijk is dan de onvergeeflijke grote fouten die de scheids maakt.

Het lukt mij niet om de uit-trainer de zinloosheid van zijn gedrag aan zijn verstand te brengen. Hij blijft hoorbaar boos op de scheids. Een paar van zijn eigen spelertjes (verkleinwoord voor extra drama) verzoeken hem om zich rustig te houden. Hun toon verraadt dat ze dit gedrag al vaker hebben gemaakt en dat ze niet verwachten dat hun oproep iets uit zal halen.

Tevergeefs want ‘regels zijn regels’, briest hij. Daar heeft hij een punt.

Het spanning tussen de volwassenen lijkt onze spelers niet te deren. Na de rustpauze weten we tweemaal te scoren en ons doel schoon te houden. De Overvechtse trainer lijkt weer wat afgekoeld en complimenteert mij met ons uitstekende keeperswerk.

Met herwonnen zelfvertrouwen gaan we het laatste kwart in. ’We kunnen nog winnen!,’ hoor ik onze jongens zeggen. Optimisme viert hoogtij in ons team. In Q4 creëren we nog veel kansen, maar de bal gaat niet tussen te palen. Ons opportunistisch spel verzwakt onze verdediging met als gevolg een sloot aan tegengoals.

3-11 verloren.

Direct na afloop van de wedstrijd zie ik de VVJ trainer naar spelbegeleider Bas lopen. Ik voel de spanning opkomen in mijn lichaam.

Ze geven elkaar een boks. De vrede is getekend.

‘Het was een leuke wedstrijd’, stelt één van onze jongens. De rest stemt in door te zwijgen.

Waar maken die omstanders zich nou toch zo druk om?

Maandag weer lekker trainen.

Twee weken later spelen we tegen buurdorp. Hun trainer vertelt me over hun ervaring van de week ervoor. Deze wedstrijd werd gestaakt vanwege wangedrag van de trainer van de tegenstander. Driemaal raden wie die tegenstander is.

Nieuw Geloof

Fri, 27 Aug 2021 15:34:35 GMT

Geloof in eigen kunnen

Komend jaar zit ik vijftien jaar in het ‘vak’.

Zolang mag ik al de breedtehockeyteams coachen van mijn dochters bij MHC Rosmalen. Waarom ik dat al zo lang doe?

Omdat ik er zoveel van leer. Over het hockeyspel, over teamdynamiek, over individuele ontwikkeling van speelsters en misschien wel het meest over mezelf.

Ik ben van nature namelijk sterk prestatiegericht. Mijn vrouw vond het daarom erg dapper dat ik me aanmeldde om een breedteteam te gaan coachen. Eerlijk is eerlijk: ze had gelijk. De eerste jaren vond ik het echt moeilijk. Toen wilde ik namelijk elke week winnen en vertrouwde ik erop dat mijn teams exact het plan zouden uitvoeren dat ik bedacht had. Het gevolg: nogal eens een teleurstelling op de zaterdag.

Toen mijn oudste dochter Jasmijn in MC3 zat, had ik na vijf jaar door waar het echt om ging: spelplezier creëren. En gelukkig, vooral daar kon ik invloed op uitoefenen.

Bij onze club hadden we in het seizoen 2011-2012 vijf meisjes C-teams. MC3 was dus het team in het midden. Geen toppers, maar wel meisjes die konden hockeyen en die ook serieus hun best wilden doen. Vol enthousiasme begonnen we aan de competitie met een uitwedstrijd tegen Heesch MC1. Dat was zo’n goed team dat we volslagen kansloos waren. Met een overduidelijke 10-1 nederlaag gingen we terug naar Rosmalen. De weken daarna herpakten we ons en halverwege de competitie waren we een middenmotertje. Maar we wisten een ding zeker: koploper Heesch kwamen we nog een keer tegen, direct na de herfstvakantie. Ik moest iets bedenken…

De openheid waarmee we de vorige wedstrijd waren ingegaan, had ons geen goed gedaan. Net voor de herfstvakantie vroeg ik de meiden wat hun verwachtingen waren van de wedstrijd tegen Heesch. Uit de antwoorden sprak nul vertrouwen. Dat moest ik ombuigen.

Ik bedacht een opstelling waarbij we de linies dicht op elkaar lieten spelen met maar een snelle, diepe spits. Half court en op de counter dus. In de week voor de wedstrijd legde ik mijn plan in Jip en Janneke taal uit aan de speelsters en met hulp van tekeningen. Ik begon mijn verhaal dat wij iets gingen doen wat Heesch totaal niet zou verwachten: een speciale aanpak. Daardoor zou onze tegenstander in verwarring raken en dat bood ons de kans om toe te slaan. Hoe verder ik kwam in mijn verhaal, hoe enthousiaster de meiden werden. We spraken af dat ze met niemand over ons plan zouden praten: het was top secret. Zelfs de ouders mochten niets weten. Op zaterdag keken we elkaar aan tijdens de voorbespreking. De meiden wisten wat ze moesten doen en verheugden zich op de uitvoering van het plan. Er was nieuw geloof in eigen kunnen en daar ging het me om.

De meiden stonden er!

De wedstrijd verliep zoals we hoopten. Heesch had veel moeite met de beperkte ruimte die we ze gaven en we haalden met 0-0 de rust. Kort na de wisseling van helften kregen we toch een goal tegen. We bleven gewoon ons spel spelen, want we merkten dat Heesch meer en meer gefrustreerd raakte. Een bal in de diepte werd enkele minuten voor tijd opgepikt door onze spits Janneke. Op snelheid ging ze haar tegenstander voorbij, liep de cirkel in en haalde uit: 1-1.

We waren dolgelukkig, ook toen kort daarna het laatste fluitsignaal klonk. We hadden niet alleen een goed plan, het werkte ook omdat het team erop vertrouwde. Als eerste team waren we erin geslaagd om tegen de koploper een punt te pakken. De speelsters vierden het resultaat als een overwinning, of zoals Linda zich liet ontvallen tegen haar vader: "We hebben met 1-1 gewonnen."

Eén van die vele zaterdagen in vijftien jaar die ik nooit meer zal vergeten. Herinneringen die ervoor zorgen dat ik na vijftien jaar nog steeds met plezier langs de lijn sta.

Komend seizoen op zondag bij Jong Dames 4 van dochter Isabel en haar hockeyvriendinnen.

Vader is een dikke lul

Mon, 05 Jul 2021 14:03:15 GMT

De invloed van ouders langs de lijn

“Nee hoor, ik word zéker geen spelbegeleider!”

De vader van Peer is resoluut, wanneer mijn co-trainer Sebastiaan hem bij seizoensaanvang vertelt over een verplichte spelbegeleidersbeurt voor alle ouders.

Een open dialoog blijkt niet mogelijk. Peer senior is onvermurwbaar.

Mijn aanname dat Peers vader team 6 beschouwt als een alternatieve kinderopvang, waarvan hij is vrijgesteld van betrokkenheid, blijkt onjuist.

Zijn weigering om scheidsrechter te zijn heeft te maken met angst. In zijn geval met het krampachtig vasthouden aan zijn verblijf in zijn comfortzone; een kleine leerzone en een grote paniekzone. Ik kan me zo voorstellen dat spelbegeleiden voor meerdere ouders buiten hun comfortzone ligt. Om de kans op een succeservaring voor hen te vergroten, maak ik voortaan bij aanvang van iedere wedstrijd een verbindend praatje met de spelbegeleider van dienst. Ik vertel hem hem/haar bij wie in ons team ‘de korte lontjes’ zitten. Ik maak ook een verbindend praatje met de coaches van de tegenpartij en in een goede bui begroet ik bezoekende ouders en grootouders. Ik druk onze spelers op het hart om iedere beslissing van de spelbegeleider te respecteren, zoals Sebastiaan en ik dat ook doen.

Eigenlijk gaat het altijd goed, behalve die ene keer tegen FC Buurdorp.

In een spannende evenwichtige strijd is de score vijf tegen vijf. Nog drie minuten te gaan.

We speelden dit seizoen al twee wedstrijden tegen FC Buurdorp. Tweemaal kansloos verloren.

De gelijke stand in de slotfase zorgt voor een gezonde wedstrijdspanning bij spelers. Ook bij de coaches en de toeschouwende ouders is de spanning voelbaar. Onze jongens vallen aan en de jongens van FC Buurdorp staan gegroepeerd voor hun eigen doel. Een schot op doel wordt door een Buurdorpse veldspeler met zijn hand over de goal gestompt. Deze onrechtmatige actie ontgaat spelbegeleider (vader van Twan uit ons team). Onze spelers mopperen bij hem dat het een handsbal is. Dit is het moment dat ik als coach mijn klagende spelers tot de orde hoor te roepen.

Echter... mijn gestresste brein besluit anders. “Het is een handsbal”, roep ik tegen Twans vader. Waarop hij mijn kant op kijkt en ik imiteer vol overgave de beweging van de Buurdorpse jongen.

“Fie-ie-ie-iet! Het is een handsbal en dus krijgt FC DOS een penalty”, vertelt Twans vader kordaat aan de pupillen.

De betreffende handsbalmaker verliest zijn zelfbeheersing en wenst de spelbegeleider veel lelijks toe.

Om de rust te laten wederkeren verzoekt Twans vader de Buurdorpse coach zijn brutale pupil van het veld te halen. “Niks daarvan.... jij bent ook een dikke lul, roept een man uit het Buurdorpse gezelschap.” Een Buurdorpse moeder gooit kwaad een geleende FC Dos sapkan het veld op. De Buurdorpse coach laat het gebeuren. Ik ook.

“Wat als het escaleert?

Spreek een ouder die tijdens de wedstrijd buiten zijn boekje gaat, kort aan. Blijf vooral rustig, herinner hem aan de afspraken, vraag hem na de wedstrijd even verder te spreken. ‘Ik begrijp dat u zo betrokken bent, maar ouders moedigen alleen aan.’”

Bron: KNVB.nl

Twans vader (in het dagelijks leven een partner bij een advocatenkantoor) is resoluut en stuurt de knul weg. We benutten de penalty en de spelbegeleider beëindigt de wedstrijd. Onze tienjarige kinderen winnen voor het eerst een wedstrijd van hun leeftijdsgenoten uit FC Buurdorp. Met veel intimiderend gemopper verlaten de volwassen toeschouwers uit Buurdorp en hun kinderen ons sportterrein.

“Oh-hoo, ze noemden Twans vader een dikke lul”, zeggen onze spelers tegen elkaar. Ze zijn onder de indruk van de emotionele eruptie bij de omstanders. Het zoet van de overwinning domineert lijkt helaas van ondergeschikt belang.

Ik was de omstander die het lont aanstak.

Leestip

Omli, J. & LaVoi, N.M. (2012). Emotional experiences of youth sport parents I: Anger. Journal of applied sport psychology, 24, 10-25.

Waarom ‘misdragen’ de ouders zich? … Er is geen wetenschappelijk bewijs dat ‘plaatsvervangende betrokkenheid’ een oorzaak is voor wangedrag. …. De sport is een sociaal systeem met velen betrokkenen, zoals coaches, sporters, ouders, scheidsrechters. Om het gedrag van één schakel in het systeem (bijvoorbeeld de ouders) te beïnvloeden, moeten we het gehele systeem betrekken .... Als we allemaal sportiviteit promoten, sporters simpelweg hun best doen, de coach en de scheidsrechters hun taak zo goed mogelijk uitvoeren en ouders zich meer bewust worden van hun functie als rolmodel, krijgen we de sportouders die kinderen willen: een zorgzame supporter in plaats van boze ouder.

Bron: www.sportknowhowxl.nl

Dan maak je maar zin!

Sat, 15 May 2021 21:49:51 GMT

Erosie van jaren '80 waarden

“Ik wil niet naar de training”, dropt zoon Faas. We eten haastig een bord boerenkool. Over 5 minuten moeten we vertrekken. Wanneer Faas zegt dat hij geen zin heeft, dan trekt hij alles uit de kast om thuis te blijven. Dat was al zo bij zwemles, bij scouting en bij tennisles. In de bekende dramatische blokkade, heb ik dus hélemaal geen zin. Mijn lichaamstemperatuur schiet acuut van 36,5 naar 40 graden. Nog vijf minuten om de situatie te plooien. Mijn kansen zijn het grootst wanneer ik Faas rustig en open benader. Dat heb ik van hem geleerd in de afgelopen jaren.

“Oh, waarom dan niet?”, zeg ik zo rustig en open mogelijk.

Mijn volgende zin ligt al op het puntje van mijn tong: “Jij gaat wel!” Ik houd mijn lippen stijf op elkaar, totdat Faas antwoordt dat hij geen zin heeft.

Structuur, discipline en loyaliteit zijn de waarden uit mijn jeugd. Luisteren naar gevoel scoorde destijds stukken lager. “Geen zin?! Dan maak je maar zin!”, was een vaak gehoorde ouderboodschap in de jaren '80.

Ouderschap in deze tijd kent een andere rangorde van de waarden. Bij mij in ieder geval wel. Nou ja niet in ieder geval . Onder tijdsdruk wil ik ik nog weleens terugvallen in de oude rangorde.

“Jij gaat wel!” Ik zei het écht, en nu zitten we in een impasse. Nog drie minuten voor vertrek. Dit is zo’n moment waarop ik hoop, dat mijn vrouw ons uit de loopgraaf trekt door Faas liefdevol 'te overtuigen' dat hij gewoon gaat trainen. Maar dit gebeurt niet. Mijn vrouw start juist een verkennende dialoog met Faas.

Met verhit hoofd en een verhoogde hartslag fiets ik naar de training van FC Dos team6. Ik begrijp er helemaal niets van. Hoezo heeft hij geen zin? Faas is één van de fanatieke spelers in het team. Tijdens de training en wedstrijd verzaakt hij geen seconde. Het vuur spat van hem af. En in tegenstelling tot scouting en tennis, heeft hij na zijn eerste jaar er wel een tweede aan vastgeplakt.

Taeke en Ian ontvangen me met hun immer vrolijke gezichten. “Ha trainer, ik heb een nieuwe playstation gekregen, zegt Taeke.” Ian vertelt me trots over zijn schooladvies. Hij mag naar 't vwo. Fijn, deze jongens hebben zin in de training! Aan co-trainer Sebastiaan vertel ik dat Faas geen zin heeft. “Zeg maar niet tegen Ravi, want die wou ook thuisblijven", reageert Seb.

De opkomst is laag. Seb legt een nieuwe oefening uit aan de groep. Uit het niets valt Taeke op de grond en imiteert de kruipbeweging van een rups. Drie andere kinderen volgen zijn voorbeeld. Gelach alom.

De nieuwe oefenstof van Sebastiaan slaat aan bij de groep. De spelers doen hun best en zijn vrolijk. De sfeer op de training is relaxed en de temperatuur is aangenaam. Op zulke avonden geniet ik van het jeugdtrainerschap.

“Ik zou willen dat de training is afgelopen”, mompelt Ian tegen Ravi.

“Ja ik ook,” antwoordt Ravi.

“Hoor ik dat nou goed jongens? Willen jullie liever stoppen met de training?”

“Ja!”, antwoorden ze eerlijk.

“Waarom?”

“Tis-zoo-saa-aai”.

Op weg naar huis denk ik na over het beperkte trainingslibido van sommige spelers. Dit heb ik te accepteren. Maar de impasse met Faas heb ik te beslechten. Het jaren tachtig adagium “Geen zin? Dan maak je maar zin!” past niet bij de opvoeder die ik ten diepste wil zijn.

Ik besluit Faas ruimt te geven om eens per maand een training naar keuze te missen.

De eerstvolgende training valt in de nieuwe maand. Faas zet zijn joker in en blijft thuis.

De moeder van Ian laat weten dat Ian stopt met voetbal. Hij gaat boulderen.

Puberaal Bindmiddel

Wed, 28 Apr 2021 20:21:23 GMT

Modder en bezwete hoofden

Mijn schrijvershart maakt een sprongetje wanneer Trainerteam6.nl me, via een LinkedIn private message vraagt om gastblogger te zijn. Binnen 30 seconden stuur ik intuïtief een ‘ja’. Ik hou immers van schrijven, van voetbal en van opgroeiende jeugd.

Team Jongens onder 13-2 van het Eindhovense Blauw Wit is een leuk team! Een bijzonder team.

De jongens zijn 12 en 13 jaar. Sommigen spelen al jaren samen, maar dit jaar zijn er ook een paar nieuwe koppies bij. Ze wonen in verschillende wijken van de stad. Ze kiezen voor Blauw Wit; kiezen voor veel lol maken; en willen graag winnen.

Niet alleen de jongens voelen zich thuis in het team. Ook de ouders. Bij de wedstrijden staan er meestal tussen de 20 en 30 ouders langs de lijn. Bij de laatste wedstrijd van het voorgaande seizoen en het aansluitende slotfeest waren er zelfs 40 supportende ouders. Alle ex-en en bonusouders kunnen het goed met elkaar vinden. Het team van onze kinderen zorgt voor bijzondere verbindingen.

Het nieuwe seizoen 2019-2020 staat in de startblokken. Een stuk of 8 ouders verschijnt op de infoavond. Voor dit seizoen heeft de club geen trainer beschikbaar voor de boys. “De jongens maken de stap naar ’t middelbare. Ze worden grote jongens en daar hoort een echte trainer bij”, vinden wij alle acht. Met alle respect, maar niet nog een jaar met drie vaders en een moeder voor de groep.

Met de club spreken we af dat we allemaal in ons eigen netwerk op zoek gaan naar een trainer voor de boys. Met onze netwerken en met de Fontys Sporthogeschool om de hoek, gaat ons dat vast wel lukken. Als ouders zijn we zelfs bereid om voor zo’n jonge gast te betalen.

“Wie verzorgt tot die tijd de maandag- en woensdagtrainingen”, is de vraag die nog openstaat. Ik steek direct mijn hand op. Twee vaders volgen mijn voorbeeld.

Oké … vanaf nu ben ik dus de tijdelijke trainer. En dat is een andere rol dan supporter. Op de eerste training zal ik gaan ontdekken hoe ik dit zal handelen. Mijn CV acht ik zeer passend voor deze opgave: ten eerste voetbal ik vanaf mijn 13 ^e ; ten tweede was ik jarenlang jongerenwerker; en ten derde geef ik leiding aan een club van 150 medewerkers in het sociaal domein. Daarnaast ben ik een jaar lang aan de keukentafel bijgepraat over de teamdynamiek van deze groep. Mijn vrouw gaf hen vorig jaar al training.

Aan zelfvertrouwen, dat ik me staande houd als tijdelijke trainer van deze mooie mix, heb ik geen gebrek.

Maandagavond... met de boys in de modder met de bal. Keihard trainen en daarna met zwetende voorhoofden en driehonderdzestig tikkende noppen op het stenen pad naast het veld, op weg naar een lekker nachtje slapen.

Tuurlijk stuit ik ook op uitdagingen, zoals hoe om te gaan met Iwan en Storm? Ze doorzien het spelletje nog niet. Ik kom er al rap achter, dat ik het beste de oefeningen letterlijk met ze doorloop en deze altijd zelf voor te doen.

We zijn ingedeeld in de 3 ^e klasse. De boys vinden dat stoer. Maar na 3 wedstrijden is duidelijk, dat winnen dit seizoen een uitzondering gaat zijn. Het doet de sfeer naar elkaar geen goed. Negatieve inslag in het veld en daarbuiten voeren de boventoon op wedstrijddagen.

Hop … naar de maandagtraining. Twee nachtjes na weer een wedstrijd zonder overwinning, laden jongens zich op met positieve energie. Op de training kan je namelijk ook winnen. Zeker wanneer we langer dan 5 minuten partijtje spelen zijn de jongens in hun element. Het gaat er bij hen om wie met wie samenspeelt om op de trainingen voor de winst te gaan.

Trainen, winnen en verliezen, het geeft mij een heerlijk gevoel. Het bevalt me wel om de tijdelijke trainer te zijn.

Onze 40 oudernetwerken en die van de club ten spijt: er komt geen enkel linkje naar een mogelijke vaste trainer voor onze jongens. Ik hoef wederom niet lang na te denken. De rest van het seizoen ben ik de maandagavondtrainer van de helden van Blauw Wit.

Helden! Dat zijn ze voor mij. Ik ben zo trots op hen. Ze hebben allemaal hun eigen achtergrond hun eigen stijl, techniek, motivatie en talent. Ze maken zo veel plezier met elkaar. Ze willen ook graag als team samenblijven, zonder dat ze allemaal vrienden zijn van elkaar. Iedereen hoort erbij. Er worden genoeg grappen gemaakt en deze gaan ook regelmatig over de grens. En dat is bespreekbaar en wordt aangepakt.

Dit allemaal maakt dat ik zo trots ben op dit team.

Stier & Berijder

Mon, 05 Apr 2021 22:31:07 GMT

Pap, wil je niet zo boos doen?

Z oals veel groepsprocessen gaan, vergaat het ook bij FCDos Onder11-team6. In de eerste weken dat we samen trainen en wedstrijden spelen hebben we het gezellig met elkaar; wordt er enthousiast getraind en goed geluisterd naar de trainers. Onze wittebroodsweken zijn net zo plezant als de nazomertemperatuur.

Tegelijkertijd met het vallen van de blaadjes, daalt ook de sfeer binnen het team. Spelers hebben ’t ineens druk met hun positionering op de apenrots; plagerijtjes worden pesterijtjes; Gijs en Ties ontpoppen zich tot recalcitrante informele leiders; Mees wordt gezondebokt; spelers beklagen zich na de training over medespelers. De aandacht verschuift van geconcentreerd voetballen naar psychosociale randzaken. Het frustreert Sebastiaan en mij. Wij willen onze energie vooral in voetballen steken.

We proberen het tij te keren: betere voorbereiding van trainingen; meer spelvormen; langere partijtjes; jarige spelers gaan op de schouders; een sneeuwpopchallenge; supervisorclubtrainer Henk als gasttrainer; muziek (Snollebollekes) tijdens de opwarmoefening. De spelers waarderen dit, maar de concentratie blijft laag.